Ειμαι στηνΑθηνα για δυο μερες και ενω ειναι ανοιξη, στο σπιτι των γονιων μου, το παιδικο μου δωματιο το βραδυ μυριζει καπως σαν καλοκαιρι. Το κρυο μαρμαρο του δαπεδου με τον ηχο του κλιματιστικου και αυτος ο φιλτραρισμενος αερας δροσιας μαζι με καθαριοτητα. Με εμπνεει αρκετα γιατι με ταξιδευει στα χρονια που ημουν εφηβη και αργοτερα μεχρι τα 26 μου που ξενυχτουσα τα βραδια οταν ολοι κοιμουνταν και εκανα σχεδια μανιωδως. Σχεδια να ονειρα να ζησω τη ζωη και πραγματα που θελω να κανω. Ειναι αξιοσημειωτο οτι απο μικρη ηλικια κοιτουσα πισω και μετανιωνα για διαφορα ασχετα. Τωρα καταλαβαινω οτι ειναι μοτιβο σκεψης που μου εχει δοθει γενεαλογικα. Ισως να ημουν στην ιδια συχνοτητα των εγκεφαλικων κυματων των γονιων μου οι οποιοι μετανιωναν, ή ισως καποιος γενετικος κωδικασ που μου περασε απο προγονο. Εκεινη τη στιγμη ενιωθα οτι αυτες οι σκεψεις μου ανηκουν. Δεν μου ανηκουν ομως. Ειμαι απλα το δοχειο που φιλοξενει τις σκεψεις και εγω επιλεγω ποιες θα δεχτω και ποιες οχι. 

Νιωθω ασφαλησ να νιωσω πραγματα σε αυτο το σπιτι. Ισως διοτι ειμαι με τους γονεις μου, ισως και παλι λογω μνημης ή ισως γιατι εδω εχω αλλους να κατηγορησω για τα "λαθη" μου σε αντιθεση με την Αγγλια που κατηγορω μονο τον εαυτο μου. Τα βελη της κτικης τα δεχονται συνηθως οι γονεις μου οποτε νιωθω αθωα. Ή μπορει και παλι γιατι κατα βαθος νιωθω οτι τους εχω αποπροσανατολισει και δεν θα με κατηγορησουν για τιποτα. Πραγματικα δεν εχω ιδεα. 

Μακαρι να μπορουσα να αποθηκευσω το συνδυασμο αισθησεων που προκαλει ενα μερος κα να μπορουσα να το επισκεφτω με την ιδια οικοιοτητα καθε φορα.

Θυμαμαι και τα χρωματα στους τοιχους. Ο ενας ροζ και ο αλλος πορτοκαλι. Τους βαψαμε λευκους πριν μερικα χρονια θελωντας να συ,βολισουμε την ενηλικιωση και το περασμα σε ενα νεο σταδιο ζωης. Αλλα να σου που εδω νιωθω ασφαλης.

Σημερα καθομασταν με την αδερφη μου στο δωματιο και βλεπαμε ταινια. Ξαφνικα ακουσα τον ηχο κλησης του κινητου της μητερας μου και οταν το σηκωσε αρχισε να μιλαει στα αρμενικα, και ο πατερας μου μαζι με αυτη την χαρακτηριστικη φωναχτη φωνη που χρησιμοποιουν οταν μιλανε με τους συγγενεις εκει. Για μια στιγμη με ταξιδεψε στην εποχη που μιλουσαμε με τον παππου και τη γιαγια και ποσο φυσιολογικο ηταν να νιωθω αυτη τη νοσταλγια για κατι που με το ζορι θυμαμαι απ''όταν ημουν μικρη και παραλληλα να συμμεριζομαι τα αισθηματα των γονιων μου, μαντευοντας οτι μαλλον νιωθους θλιψη που δεν μπορουν να τους δουν απο κοντα. Αυτη η αναμνηση ειναι τοσο κοντα μου γιατι νωθω οτι εχω κανει ταξιδι στο χρονο.