σκεψεις

 Ειμαι στηνΑθηνα για δυο μερες και ενω ειναι ανοιξη, στο σπιτι των γονιων μου, το παιδικο μου δωματιο το βραδυ μυριζει καπως σαν καλοκαιρι. Το κρυο μαρμαρο του δαπεδου με τον ηχο του κλιματιστικου και αυτος ο φιλτραρισμενος αερας δροσιας μαζι με καθαριοτητα. Με εμπνεει αρκετα γιατι με ταξιδευει στα χρονια που ημουν εφηβη και αργοτερα μεχρι τα 26 μου που ξενυχτουσα τα βραδια οταν ολοι κοιμουνταν και εκανα σχεδια μανιωδως. Σχεδια να ονειρα να ζησω τη ζωη και πραγματα που θελω να κανω. Ειναι αξιοσημειωτο οτι απο μικρη ηλικια κοιτουσα πισω και μετανιωνα για διαφορα ασχετα. Τωρα καταλαβαινω οτι ειναι μοτιβο σκεψης που μου εχει δοθει γενεαλογικα. Ισως να ημουν στην ιδια συχνοτητα των εγκεφαλικων κυματων των γονιων μου οι οποιοι μετανιωναν, ή ισως καποιος γενετικος κωδικασ που μου περασε απο προγονο. Εκεινη τη στιγμη ενιωθα οτι αυτες οι σκεψεις μου ανηκουν. Δεν μου ανηκουν ομως. Ειμαι απλα το δοχειο που φιλοξενει τις σκεψεις και εγω επιλεγω ποιες θα δεχτω και ποιες οχι.  Νιωθω ασφαλη...